Waarom liefde, en niet overlevingsdrang, ons overeind houdt
Herken je dit?
- Je hebt periodes gehad waarin je bleef doorgaan, niet uit puur zelfbehoud, maar omdat er iets of iemand was waarvoor je terug wilde keren.
- Je vraagt je soms af wat je eigenlijk nog drijft, als het niet meer om prestatie of nut gaat.
Wat houdt de piloot in de woestijn eigenlijk in leven? Niet overlevingsdrang op zich. Het is liefde. De prins maakt zich zorgen om zijn roos, een wezen waarvoor hij zich verantwoordelijk weet. Die liefde geeft hem, en daarmee ook de piloot, een reden om terug te willen keren.
Niet omdat het leven op zichzelf altijd genoeg reden is om te blijven bestaan, maar omdat liefde een mens verbindt met iets dat groter is dan hijzelf.
Niet cogito, ergo sum — maar j’aime, donc je suis
Misschien is dat de diepste gedachte van Saint-Exupéry. We bestaan niet alleen doordat we denken, maar ook doordat we liefhebben. Liefde geeft ons niet onze waarde — die waarde hadden we altijd al. Maar ze kan ons wel een reden geven om te blijven leven, om terug te keren, om opnieuw op te staan.
En zelfs wanneer er op een bepaald moment niemand lijkt te zijn die op je wacht, blijft één ding van jou: het vermogen om lief te hebben. Soms richt die liefde zich op een ander. Soms op een dier, een herinnering, een roeping, een plek die je dierbaar is. En soms begint ze heel voorzichtig bij jezelf — als de keuze om ook je eigen leven niet volledig los te laten.
Wat of wie je liefhebt, kan veranderen. Maar het vermogen om lief te hebben, blijft. Misschien is juist daarin de weg terug verborgen.
In het volgende deel: wat er gebeurt als niemand getuige is van je pijn, en waarom je die zoektocht niet alleen hoeft te voeren.