Ze verloor haar ranking, haar sponsoring, en bijna haar carrière. En toch stond ze op Wimbledon.
- Kirsten Flipkens, Belgisch tennistalent, krijgt slecht nieuws: vier gevaarlijke bloedstolsels in haar been. Ze kan twee maanden niet spelen. Haar ranking zakt weg tot plaats 262. De Vlaamse Tennisvereniging trekt haar financiering in.
Geen blessure die je even negeert en “erdoor speelt.” Een medische realiteit die haar hele carrière, haar inkomen, haar identiteit als topsporter op losse schroeven zet.
Een jaar later staat ze in de halve finale van Wimbledon. Haar beste resultaat ooit. Uitgeroepen tot Belgisch Sportvrouw van het Jaar.
Hoe?
Niet door harder te vechten. Niet door de pijn weg te drukken. Flipkens zei het zelf: haar mentaliteit veranderde. Ze ging spelen zonder druk, zonder verwachting, met een “niets te verliezen”-gevoel. Ze bouwde haar comeback op háár tempo, op háár manier — niet volgens het schema dat anderen voor haar hadden uitgestippeld.
Dat is geen verhaal over doorbijten. Dat is een verhaal over een eigen weg terugvinden.
Ziek zijn is geen falen
Als je nu ziek thuis zit, door burn-out, langdurige klachten, een lichaam of geest die even niet meewerkt, ken je misschien dat gevoel: het gevoel dat je moet “bewijzen” dat je ziek genoeg bent. Of net dat je je schuldig voelt omdat je je op sommige dagen wél goed voelt.
Dat is geen tegenstrijdigheid. Dat is de realiteit van herstel.
Ziek-zijn is geen schakelaar die aan of uit staat. Het is een dimensie. Je kan tegelijk kwetsbaar zijn én vooruitgang boeken. Tegelijk nog niet klaar zijn én al stappen zetten.
Niemand, geen dokter, geen werkgever, geen arbeidspsycholoog, kent jouw lichaam en jouw grenzen beter dan jijzelf. Dat is niet mijn boodschap om je gerust te stellen. Dat is gewoon waar.
Wat ik doe, en wat ik niet doe
Ik ben geen coach die je vertelt hoe je “sneller” beter wordt. Ik ben geen expert die jouw situatie beter kent dan jij.
Wat ik wél doe: ik help je terug bij jezelf komen. Ik stel de vragen die je jezelf misschien nog niet durfde stellen — niet alleen “wat loopt er mis,” maar ook “wanneer lukte het al, al was het maar even?” Vaak zit daar meer informatie in dan in het probleem zelf. Ik zoek samen met jou naar een oplossing die werkt — niet de oplossing die het snelst lijkt, of het meest voor de hand liggend, maar degene die klopt met wie jij bent en waar jij nu staat.
Soms betekent dat: langer wachten dan iedereen rondom je zou willen. Soms betekent het: een stap zetten die niemand had verwacht, ook jijzelf niet. Vaak is die stap kleiner dan je zou denken — niet “helemaal beter worden,” maar het volgende, haalbare stukje vooruit.
Beide zijn evengoed. Beide verdienen respect.
Aan de dokters, huisartsen en specialisten die dit lezen
Jullie zien elke dag patiënten die vastzitten tussen “nog niet beter” en “moeten presteren.” De druk om snel een uitspraak te doen over arbeidsgeschiktheid is reëel, en vaak oneerlijk zwaar.
Wat Flipkens’ verhaal ons leert, geldt ook hier: herstel volgt zelden een rechte lijn, en het tempo van de ene patiënt zegt niets over de kansen van de andere. Een traject op maat — gedragen door de patiënt zelf, niet enkel opgelegd — heeft meer kans om te lukken dan een schema dat van bovenaf wordt opgelegd.
Daar kan ik als arbeidspsycholoog een rol spelen: niet om jullie werk over te nemen, maar om samen met de patiënt, de werkgever en jullie een pad uit te stippelen dat echt haalbaar is. Niet het snelste pad. Het juiste pad.
Je bent niet je diagnose
Kirsten Flipkens werd niet minder een topsporter toen ze vier bloedstolsels had. Ze was gewoon een topsporter die op dat moment moest herstellen — op haar eigen tempo, op haar eigen manier.
Jij bent niet minder capabel, minder waardevol, of minder “jezelf” omdat je nu ziek bent. Je bent gewoon iemand die op dit moment moet herstellen.
En dat verdient geen medelijden. Dat verdient respect.
Flipkens had iemand nodig terwijl ze nog op plaats 262 stond — niet pas nadat ze de halve finale haalde. Als je op dit moment ergens middenin zit, zonder dat er al een comeback in zicht is: dat is precies het moment om hulp te zoeken. Niet erna.
Als dit herkenbaar is, hoef je dit niet alleen uit te zoeken. Een eerste, vrijblijvend gesprek kan al helpen om te bepalen wat jij nu nodig hebt.
Astrid Van Tornout is arbeids – en organisatiepsychologe; actief zowel in individele begeleiding als in organisatieadvies.